Szkolenie ruchu, gdzie jest moje zatrzymanie?

Donald Van Howten
09 kwietnia 2010

Zaczyna się proces lokalizacji.

Możemy uzyskać większą swobodę ruchu prze rozszerzenie myślenia funkcjonalnego.

Ruch człowieka jest stały i odnosi się do całego systemu. Zostaje zatrzymany z powodu nawyków, niepełnego rozumienia anatomii oraz źle zaprojektowanego ruchu. Nasza aktywność fizyczna oraz sposób w jaki myślimy o sobie mogą być albo wartościowe, albo niszczące dla zdrowia.

Wyobraź sobie: znajdujesz się na tyłach tłumu na stacji metra w nieznanej metropolii, którą odwiedzasz po raz pierwszy. Nie jesteś pewien do którego pociągu wsiąść ? pociąg wjeżdża z hukiem na stację i odjeżdża, zanim ty, nieco onieśmielony, zdążysz zareagować.

Tak właśnie często się poruszamy, ślizgając się po powierzchni: nawykowe ruchy tkanek są tuż przy drzwiach, pozostałe tkanki oraz struktury zepchnięte, zatrzymane, wyprzedzone. Nawyki są uwarunkowanymi reakcjami. ?Nieśmiałe? głębsze struktury wcale nie mogą włączyć się do ruchu. Część ciebie zostaje w tyle.

Kiedy jakieś części pozostają w tyle, przestajesz żyć zgodnie ze swoją funkcją; nawet twój umysł jest niepewny ? rozdarty pomiędzy tym gdzie byłeś, a tym gdzie te ?pozostałe części? są teraz. (Nic dziwnego, że zapominamy o różnych rzeczach, bowiem kiedy jesteśmy już na innej stacji, część naszego umysłu wciąż tkwi na poprzednim przystanku.)

Wracając na chwilę do ścięgien podkolanowych, jeśli ten pociąg z ruchem jedzie tylko od tyłu łydek do podstawy miednicy, to nieświadomie zostawiamy plecy, szyję oraz stopy ?umieszczone na innej stacji?. Tak więc te niewykorzystane części ciała nie mogą wspierać ruchu ścięgien podkolanowych. To z kolei prowadzi do ich przepracowania lub nawet zranienia. Odczuwając skurcz, rozciągamy się ponad miarę ? tylko na tej stacji ? raz jeszcze zostawiając pozostałe części ciała bez dozoru, poza trasą naszego pociągu.

Gdybyśmy tylko pomyśleli o całej trasie podróży, gdybyśmy zabrali całą naszą wiedzę anatomiczną w tę podróż, zwykłe proste czynności byłyby przyjemne, a ciało sprawniejsze.

Pochyl się do przodu, sięgnij po ołówek na podłodze. Zacznij od oczu, obróć szyję, uwzględnij wszystkie ?stacje?, aż po stopy. Podnieś ołówek na ostatniej stacji. Wróć do pozycji siedzącej powtarzając całą sekwencję ruchów w odwróconej kolejności ? bez narzekania ścięgien podkolanowych! W gruncie rzeczy bez problemów na wszystkich przystankach. Nasze działanie ma charakter terapeutyczny ? poprawiamy swoje funkcjonowanie przy pomocy prostych zadań.

Tłumaczenie: Hanna Korolczuk